सुबिसुधा आचार्य
चटक्कै भुली दियौ, मुटु रैछ ढुङ्गा जस्तो ।
किनारा छोडी जाने माझीदाइको डुङ्गा जस्तो ।।
सगै पाइला बढाएको, गोरेटोले सोध्छ तिम्लाई ।
सधै साथ खोज्छ हावा, सुस्त सुस्त छेउ आई ।।
नाजुक रैछ माया, झर्ने फुल्को थुङ्गा जस्तो ।
किनारा छोडी जाने, माझीदाइको डुङ्गा जस्तो ।।
सुबिसुधा आचार्य
लाली गुराँस फक्रेसरी जब तिमी मुस्कुराउँछ्यौ ।
सत्य सत्य मेरो धड्कन भुतुक्कै पो बनाउँछ़्यौ ।।
ताता तुतु गर्दै तिम्ले ममु पापा भन्दा ।
मुहारको भिरैभरी चेरी फुल फुल्दा ।।
यस्तो लाग्छ संसारकै सुन्दर हौ सृष्टि ।
दैब गर रक्षा उन्को नलागोस् है दृष्टि ।।
सुबि सुधा
छाड़ेपछि तिम्रो शहर याद आउन थाल्यो !
संगै बिताएका प्रहर याद आउन थाल्यो !!
जती खाए कसम तिमी संग नजिक हुने —
तिनै कसमका लहर याद आउन थाल्यो !!!
एक चिम्टी सिन्दुरले पोतिएको जीवन !
गधा सरी आदेशमा जोतिएको जीवन !!
आफ्नो छानो उधारेर भताभुङ्ग बनाइ –
पराइको आश्रयमा ओतिएको जीवन !!!
सुबि सुधा आचार्य
मन्मा राखी एउटालाई बाँच्नुपर्ने एउटासँग
खै के गुनासो पोखौँ तिम्ले पुज्ने देउतासँग ।
…सिरानी छ हात कसैको मनभित्र याद कसैको
रोजाइ र भोगाइमा फरक रै‘छ यहाँ सबैको ।
रूवाएर अर्कैलाई हाँस्नु पर्ने एउटासँग
सम्बन्धको परिभाषा सोध्नु पर्ला देउतासँग ।