शंकर सिलवाल
वैरीका शिर छाटनी रगत हो, झुक्दैन नेपाल यो
ज्यानै दिन्छ बरु बढेर अब ऊ, लुक्दैन नेपाल यो
पानीको मुल हो ! झरेर रसिलो ,सुक्दैन नेपाल यो
राम्रो गर्छु भनेर फेरि किन हो ,जाग्दैन नेपाल यो ?।१।
भूगोलै जब खुम्चिए र सकिए फुक्दैन नेपाल यो
भन्दा दु:ख छ यो सहेर मनमा बढ्दैन नेपाल यो
चुम्दैछन् शिखरै विकास पथमा, सर्दैन नेपाल यो
देखेरै जब ऊ अरु प्रगतिमा ! जाग्दैन नेपाल यो।२।
शङ्कर सुवेदी
आयो बर्ष नयाँ उमङ्ग बटुली लालित्य छर्दै यहाँ
ज्योतीपुन्ज सरी नवीन रविले संघार भर्दै जहाँ
यस्तो स्वर्णिमको पवित्र दिन यो जाज्वल्य देख्दै छु म
नेपाली जनको सदा हित हुने सन्देश लेख्दै छु म
फैलुन् शान्ति सधैं सबै घर घरै सन्ताप क्यै को नहोस्
जीतै जीत मिलोस् हरेक पलमा त्यो हार कैल्यै नहोस्
चिन्ता, रोग हटुन् सदा पर कतै निश्चिन्तको जीवन
लम्कुन् हात परोपकार तिर नै सत्कर्ममा त्यो मन
शङ्कर सुवेदी
आयो बर्ष नयाँ उमङ्ग बटुली लालित्य छर्दै यहाँ
ज्योतीपुन्ज सरी नवीन रविले संघार भर्दै जहाँ ।
यस्तो स्वर्णिमको पवित्र दिन यो जाज्वल्य देख्दै छु म
नेपाली जनको सदा हित हुने सन्देश लेख्दै छु म ।।
फैलुन् शान्ति सधैं सबै घर घरै सन्ताप क्वै को नहोस्
जीतै जीत मिलोस् प्रतेक पल मा त्यो हार कैल्यै नहोस् ।
चिन्ता, रोग हटुन् सदा पर कतै निश्चिन्तको जीवन
लम्कुन् हात परोपकार तिर नै सत्कर्ममा त्यो मन ।।
शङ्कर सुवेदी
खाल्डो परेको रमणीय बस्ती
नेता र ठालूहरूकै छ मस्ती
भीडै छ लाखौ तर छैन पानी
नेपालको हो प्रिय राजधानी ।
गाडी बढी भै सडकै जमाए
फोहोर नाला भुसुना रमाए
धुलो र मैलो ढलको छ खानी
नेपालको हो प्रिय राजधानी ।
शङ्कर सुवेदी
शहीद रुन्छन् किन आज साथी
गरी बिलौना यस देश माथि
थुप्रै थिए रे सपना बुनेका
पुगेन कैले मनले गुनेका
शहीद भन्थे अब दु ख भाग्छ
र राष्ट्रमा नै सुख शान्ति जाग्छ
शंकर निधि शर्मा
न भूल घरबार यो, ति सामका बहारमा ।
न देउ डुब्न बैंस यो, ति जामका बजारमा ।
म छु नी कामिनी सखे ! छ कोष कोषमै नशा ।
धाराप होसको छ है ! ति नक्कली कसारमा ।
म रानी रातकी फुली, झुली रहें सिरानीमा ।
छ तृप्ती फूल एकमा, न कोपिला हजारमा ।
शङ्कर सुवेदी
खोज्दै हिँड्छु किनारमा लुरुलुरू भेट्दिन मैले कतै
चारैतर्फडुलाउँदा नयन यी देख्दिनँ मैले कतै
साक्षी हौ नि तिमी सुरू मिलनको बग्छौ सुर्साई यहाँ
ती मेरी प्रिय दर्शिनी प्रियतमा बस्छिन् कता छिन् कहाँ –
यो शीला छ यहीँ अझै स्थिर भई आलस्य बेढंगले
मैलाई किन हेर्छ यो घरिघरी जिस्काउँदै व्यंगले
रित्तो मात्र म देख्छु यो बगरमा साँचो कुरा खोल्दिनौ
लुक्दैछिन् कि यतै बताउ किन हे नारायणी ! बोल्दिनौ
शङ्कर सुवेदी
साँच्चै नै मन यो त्यसै किन तिमी चोरेर लान्छ्यौ कति
बाँध्नै सक्तिन हुन्छ झन् छटपटी रोकिन्न यस्को गति
पढ्दै जान्छु किताबका हरफमा त्यो बिम्ब तिम्रै छ नि
भुल्नै खोज्छु भनि म लेख्छु कविता तिम्रै यौन कथा बन्छ नि
।।१।।
ऐना हेर्छु देख्छु यो चटकझैँ आर्श्चर्य लाग्यो अहो
मेरै हो नि मुहार यो तर उहाँ त्यो बिम्ब तिम्रै छ हो
रात्रीमा पनि खूव देख्छु सपनी झन्झन् नजीकै तिमी
धोका मात्र सधैँ यसै नजरमा तिम्रै झझल्को छ नि