प्रीती अर्याल
फक्रदै गरेका नाबालक बचेराहरू
डोका भरि स्वर्णिम युगको
गह्रौ भारी बोकेर
जिन्दगी रुपि घाउँ भरि
आत्मियताको मलम लाउदै
तछाड मछाड गदै ।
पत्थरहरूको बगैचामा दौडिरहेका थिए
खेलिरहेका थिएपत्थरको तिखा नजरबाट
ईश्याका बाछिटाबाट लुकामारि खेल्दै हिडेका ती बचेराहरू
निलाम्य भएर खसेको एउटा कुरूप पत्थरसगै ठोकिन्छ
र चिच्याउदै मुछित भएर पछारिन्छ ।