नेत्र बिक्रम तोलाङ्गी
पहिला राम्रोसंग एकअर्कामा चिनाजानी हुनुपर्छ
अनि सबै मनका कुरा खोलेर कुराकानी हुनुपर्छ
एक अर्काको प्रेम सागरमा बेस्सरी डुब्दै गएपछी
सब दुनियाँलाइ सम्झाउने प्रेम कहानी हुनपर्छ
चोखो माया त भित्री मनमा हुनुपर्छ देखावटी हैन
माया स्नेहको अपारामपार मनको खानी हुनुपर्छ
गोम बिक्रम
पहिले भने नजिक हुन, अति सारो गर्थ्यौ हुरूक्कै
ससाना कुरा बढाएर, असाध्यै पार्थ्यौ फुरूक्कै
कुनले कुरा लगाइदियो, मनको सद्भाव भगाइदियो
दु:ख दिंदै सताइकन, पार्न थाल्यौ झन धुरूक्कै ।
नजिक हुने बाहनामा, साइनो जोर्न आइहाल्यौ
तिर्नै नसकूँला जस्ता, गुनको पैँचो लाइहाल्यौ
मन फेरिँदै गएपछि, आफू बलियो भएपछि
त्यति मिठो सम्बन्ध पनि, निहुँ खोजेर भत्काइहाल्यौ ।
गोम बिक्रम
दुनियाँलाई ढाँटी ढाँटी, व्यर्थै आँखा छलाइ भयो
तिम्लाई सुर्ता नभएर, मेरै मुटु जलाइ भयो
आखिर टाढा हुनै रैछ, आँसुले मुख धुनै रैछ
तिमीले गर्यौ गल्तिहरू, सजायँ पो मलाई भयो ।
आफ्नो हैकम चलुन्जेली, थर्काइ थर्काइ भुक्छ मान्छे
कसैको आड नपाएसी, ठाउँ मिलाई लुक्छ मान्छे
भुक्ने लुक्ने जेसुकै होस, जहाँ जस्तो हर्कत् गरोस
जस्तै चलाख भए पनि, खास कुरामा चुक्छ मान्छे ।
साहित्यिक विक्रम
प्रथम चोटी, भेटेको झै, नयन मात्रै, रहे बोली
न बोलेँ मै, न बोली सैँ, नयन मात्रै, रहे बोली
समाएका, चुराले नि, अया-ऐया, भनी राछन
भनेनन् ती, अधरले चै, नयन मात्रै, रहे बोली
नयनका ती, बगे गाजल, भएँ भावुक, अनी सोधेँ
कि नौडाँडा, कटम् आजै, नयन मात्रै, रहे बोली
साहित्यिक विक्रम
बिर्खे हिड्यो, तल तिर लयो, गोठको गोरु तारी
बाटुल्नीको, तन मन भरी, त्यो झरिको सवारी
ओढ्यो घुम्टो, समय सरिगो, मीत आषाढ आयो
गड्गड् गर्दै, गजल कविता, गीत आषाढ गायो
नाच्यो हास्यो, गरिब जन त्यो, खेतमा हेर्छ कर्के
ब्युझ्यो चाँडै, जमिन र हलो, साथमा लिन्छ हर्के
मानो रोपी, ढलपल गरि, भर्छ क्यारी भकारी
दैबै जस्तो, जन कहलियो, अन्नको हो पुजारी
रामविक्रम थापा
देवकोटा कविताका अनन्त हुन् खानी
शिर उनको सगरमाथा उच्च स्वाभिमानी
दिनरात अविरल खेती कविताको
आफ्नै ठूलो विश्व रच्दै राम-रमिताको
‘लक्ष्मी’ नाम भन्नु मात्रै पुत्र-सरस्वती
अभावको आगो ताप्दै काव्यको प्रगतिर्
कर्मवादी, भौतिकवादी, साहित्यका रवि
कैयौँ वर्षपुग्यो तर सदा उच्च छवि
रहस्यविक्रम चिमरिया
आज आयौ गजल सुनायौ भोलि पनि आउनु।
गाजल लगाइ लाली धसि राम्री बनि आउनु।।
बा आमालाई खुशी तुल्याए गर्नु हुँदैन गाली।
त्यसकालागि तिमीले कोठेबारी खनि आउनु।।
केही कुरा नढाटि त भेटघाट नै हुन्न हाम्रो।
मेरी साथीकामा पढ्नलाई जान्छु भनि आउनु।।
रामविक्रम थापा
देवकोटा कविताका अनन्त हुन् खानी
शिर उनको सगरमाथा उच्च स्वाभिमानी
दिन, रात अविरल खेती कविताको
आफ्नै ठूलो विश्व रच्दै राम-रमिताको
‘लक्ष्मी’ नाम भन्नु मात्रै पुत्र-सरस्वती
अभावको आगो ताप्दै काव्यको प्रगतिर्
कर्मवादी, भौतिकवादी, साहित्यका रवि
कैयौँ वर्षपुग्यो तर सदा उच्च छवि
पारस बिरबिक्रम शाहा