गजल

Surendra, Astafal, सुरेन्द्र अस्तफल, pallawa, पल्लव

सुरेन्द्र अस्तफल

दिउँसै पिउनुकाे मजा बेग्लै छ
पिएर जिउनुकाे मजा बेग्लै छ ।

फाट्नु पर्छ मन पनि छियाछिया भई
फाटेपछि सिलाउनुकाे मजा बेग्लै छ ।

हुनुपर्छ जवानीमा कवि,प्रेमी,पागल
झाेक्रिएर टाेलाउनुकाे मजा बेग्लै छ ।

 

Continue reading


तेल भिसा

Surendra, Astafal, सुरेन्द्र अस्तफल, pallawa, पल्लव

सुरेन्द्र अस्तफल

हातमा परेको छ तेल भिसा
छोराले पठाएको छ अस्ट्रेलियाबाट
जाते आते बोइङको खर्च
भनेको छ छोराले पटकपटक
बाबा र आमा जसरी भए पनि आउनू
बाबालाई नमिले
आमा त आउनू आउनू
बुहारीले बाटो हेरिरहेकी छ ।

सुटकेस भरिएको छ
नातिका भोटा र दौराले
अलिकति गाउँको
अर्गानिक तोरीको तेल पनि छ –

 

Continue reading


अभाव छ र पो यो जिन्दगी मज्जा छ

Surendra, Astafal, सुरेन्द्र अस्तफल, pallawa, पल्लव

सुरेन्द्र अस्तफल

सबै अभावलाई महाकाल ठान्छन्
म अभावलाई सहकाल ठान्छु
मलाई अभावले जिन्दगी पढाएको छ
हरेक दिन
भोलिको उज्यालोमा
मीठो निद्रा निदाएको छु
सबै अभावको उपेक्षा गर्छन्
म अभावको अपेक्षा गर्छु
मलाई अभावले
स्वाभिमानी बनाएको छ
मसँग अभाव नभएको भए
म मुन्द्रे बन्न सक्थेँ÷म ट्यापे बन्न सक्थेँ

 

Continue reading


म ध्रुबे अर्थात् धु्रबबहादुर

Surendra, Poudel, Astafal, सुरेन्द्र पौडेल अस्तफल, pallawa, पल्लव

सुरेन्द्र पौडेल अस्तफल

मलाई
मेरो ज्यानले अभियुक्त बनाएको छ
मलाई
मेरै ज्ञानले
भययुक्त बनाएको छ
मेरो बासस्थानमा
अविश्वासको बुलडोजर
लगायौ र म
बिछ्यौना खोज्दै
तिम्रो गाउँ पसेको हु
मलाई अभावले विद्रोह सिकायो
मलाई तनाबले हिसा सिकायो

 

Continue reading


चिप्लोमेटिक

सुरेन्द्र अस्तफल

आजकल जताततै डिप्लोम्याटको चर्चा छ । डिप्लोम्याटको नेपालीकरण बुद्धिजीवी या यस्तै प्राज्ञ केही हुनसक्छ । डिप्लोम्याटको कला डिप्लोम्याटिक हो । जो डिप्लोम्याटिक छ, ऊ रियालिस्टिक पनि हो । जो रियालिस्टिक छ, ऊ डोमेस्टिक भए पनि वाहवाहको हकदार छ । तर यो नेपाल हो । यसले कसैको उपनिवेश स्वीकार गरेन । हाम्रो देश नेपालमा सबै कुरा अग्रगामी छन् । उही अझ झन् कुरूप बन्दै गएको नेपाललाई हामी नयाँ नेपाल भन्दै छौँ । सायद नयाँ हुन राम्रो हुनैपर्छ भन्ने कहाँ छ र – नराम्रो भए पनि पहिलाको तुलनामा नयाँ नै हुन्छ नि । 

Continue reading


नेपाली साहित्यको उन्नयनमा पल्लव साहित्यिक पत्रिकाको योगदान एक चर्चा

सुरेन्द्र अस्तफल

१. विषय प्रवेश
 
 साहित्य एक किसिमको कला हो । तथापि यो जोकसैलाई सहज रूपमा प्राप्त हुँदैन । यसको लागि साधनाको आवश्यकता पर्दछ । प्रतिभा,व्युत्पति र अभ्यासले मानिसलाई साहित्यिक मार्गमा डोर्‍याउँछ । साहित्यलाई समाज रूपान्तरणका लागि, चेतना विस्तारका लागि, स्वान्तसुखायका लागि प्रयोग गरिएको पाइन्छ । साहित्यरूपी वाटिकामा पुष्पित हुन ,पल्लवित हुन साधनाको आवश्यकता पर्दछ । साधना एवं निरन्तरताको लगनशीलताले मात्र वास्तविक साहित्यकार बन्न सकिन्छ । हिजोको र आजको परिवेश फरक भए पनि जून र घाम उनै हुन्, पहाड र पर्वत उनै हुन् ,देसको माटो उही हो । त्यसैले हिजो लेखिएका कति कुराहरू आज उत्तिकै महत्वपूर्ण रहेका छन् । नेपालको साहित्यिक गतिविधि अन्याय देसको तुलनामा धेरै पछि सुरु भएको हो । अझ नेपाली भाषा विकासको इतिहास एकहजार वर्षको रहेको छ । चितवनको साहित्य त अझ निकै पछि मात्र सुरु भएको हो ।

Continue reading