रमेश सुभेच्छुक
भोकै छन् कति पेट भोक नमरी टीका मुछूँ के गरी
रातै छन् रणभूमि घाउ नबसी रातै बरुँ के गरी
सेता चामलमा म रक्त रङले रङ्ग्याउनै त्रस्त छु
टीका थाप्न म जान्छु जान्नँ घरमा दोधार दोधार छु ।
यौटा किन्छ खसी बटुल्छ मसला, गाँसैविना छन् कति
यौटा फेर्छ नवीन वस्त्र गहना नाङ्गै रुदैछन् कति
लुक्तै चढ्छ दसैँ उचा घरहरु हेर्दैन झुप्रातिर
खै कस्तो कसको खुसी कति लिई आयो दसैँ आखिर ।