साहित्य प्रेमी संगम घिमिरे
अचम्म अचम्मका हुदारहेछन ठुला मान्छेहरू ।
अँह बुझ्दैनन कति सानाको मन ठुला मान्छेहरू ।
बुढा बाआमालाई समेत वृद्धाआश्रम पठाएर,
किन देखाउछन् खराव लक्षण ठुला मान्छेहरू ।
तिमीले यति भन मात्रै,तारा झारौ या धर्ती उचालौ,
यसरी बाँडी रहेछन, आश्वासन ठुला मान्छेहरू ।
मैले त्यस्तो कुनै,अनौठा सपनाहरू बोकेको छैन,
जसरी चुम्न खोजि रहेछन, गगन ठुला मान्छेहरू ।
मलाई अझैपनि झुपडीबाटै तारा हेर्न मन छ,
जबसम्म देखाउदैनन आफ्नोपन ठुला मान्छेहरू ।
म बाँच्न सक्दै सक्दिन मात्रै तिम्रो रैति बनेर पनि,
सक्छौ बन्द गरिदेउ यो धडकन् ठुला मान्छेहरू ।।
© प्रेम संगम
रुकुम
हाल: दैलेख
