बहरबद्ध गजल

जयदेव गोविन्द

मान्छे बिना आश हुँदै हुँदैन
चट्टानमा सास हुँदै हुँदैन !

गोब्रे किराले थुतुनो धसार्दा
संसारको नाश हुँदै हुँदैन !

सानो छ भन्दै नथिचौँ कसैले
दानो नभै राश हुँदै हुँदैन !

गम्के जवानी फिसलिन्छ नानी
घाँटी-बिना प्यास हुँदै हुँदैन !

आकाश हेर्दै फल कुर्न थाले
समृद्धि त्यो खास हुँदै हुँदैन !

हाँसेर मर्ने दृढ स्वाभिमानी
सैतानको दास हुँदै हुँदैन !!

बहरबद्ध गजल
इन्द्रवज्रा
● 221 221 121 22